منابع طبیعی زمین در حال به پایان رسیدن هستند، دانشمندان در جست و جوی چاره ایی برای تامین انرژی زمین هستند. و نگاه آن ها به ماورای زمین و به اکتشافات فضایی است تا شاید بتوانند از انرژی عالم بهره ببرند.

و این بار سطح ماه است که زیر ذره بین قرار گرفته است.

ما درهر روز از زندگی خود از سوخت های فسیلی بهره می بریم، اما کارشناسان می گویند که بالاخره آن ها در 50 الی 100 سال آینده خاتمه می یابند. و این امر می تواند ما را به عصر حجر باز گرداند.

هم اکنون دانشمندان سرسختانه در حال یافتن راهی موثر هستند. ما نمی توانیم به انرژی های بادی و خورشیدی چشم بدوزیم در حالی که آن ها برای انرژی زمین کافی نیستند. و انرژی هسته ایی نیز به مقدار زیادی زباله رادیواکتیویته تولید می کند.

اکنون تعدادی از دانشمندان نگاه های خود را به ماه متمرکز کرده اند و در حال نظاره یک فرصت درخشان هستند.

به سال 1945 باز می گردیم و به کنفرانس Potsdam که در آنJoseph Stalin پیشنهادی تکان دهنده برای تقسیم ماه داده بود. و این امر مدت زمان زیادی قبل از اولین قدم بر سطح ماه که در اکتشافات فضایی اتفاق افتاده بود بیان شد. اما این پیشنهاد، جدی گرفته نشد. با گذشت 60 سال از ان ماجرا این پیشنهاد شکلی جدی به خود می گیرد.

این هلیوم-3 است که جانشینی کامل از دیدگاه کارشناسان محسوب می شود. این ایزوتوپ غیر رادیواکتیویته در زمین بسیار کمیاب است اما در ماه به وفور یافت می شود. تنها 20 تن از آن می تواند انرژی مصرفی یک سال ایالات متحده را تامین کند.

هلیوم-3 می تواند می تواند مستقیما و با یک درجه حرارت هسته ایی و بدون تولید زباله اتمی به انرژی تبدیل شود. باد های خورشیدی میلیون ها تن از این عنصر را بر سطح ماه قرار داده اند که می تواند انرژی هزاران سال ما را تامین کند.

اما سوای از نحوه دسترسی به سطح ماه، مشکلات دیگری بر این پروژه وجود دارد.

ما حرارت هسته ایی مورد نیاز برای فعالیت های تغییر فرایند هلیوم -3 را در دست نداریم. Alexandr Egorov قائم مقام سازمان Obshee Mashinostroenie می گوید:”اگر چه ما نیاز به ساخت یک سیستم حمل و نقل با تجهیزات مورد نیاز برای بازگرداندن مواد معدنی موجود در ماه داریم. می بایستی پروسه های عظیمی در استفاده از سوخت ماه را ایجاد کنیم که تمامی آن ها کاری بغرنج و دشوار محسوب می شوند.”

سوال این است که آیا ممکن است جاه طلبی ها ی موجود دراین پروژه، موجب تحقق آن در آینده ایی نه چندان دور شود؟

آری، مشکلات بسیار زیادی وجود دارند که حل آن ها می تواند دهه ها به طول انجامد.

Eric Galimov یکی از اعضای دانشکده علوم روسیه ابراز داشت:”ما می توانیم برخی از این مشکلات را حل کنیم نظیر فعالیت های هسته ای که با دمای زیادی انجام می شوند امروز نیز می تواند حل شوند.علاوه بر آن باید توجه داشت که ما تنها 50 سال با اولین بحران انرژی فاصله داریم و تنها راه حل ممکن استفاده از هلیوم-3 است. اما استفاده از آن در در زمان مناسب نیاز به آغاز آن در امروز دارد.”

اکنون اولین مسابقه اسب دوانی به ماه آغاز شده است.چینی ها اولین گام خود را به فضا در چند سال پیش بر داشتند و اکنون به شدت بنای یک پایگاه در ماه را در سال 2024 دنبال می کنند.

ناسا در حال کار بر روی یک وسیله نقلیه جدید به نام جبار Orion است تا بتواند با اعزام فضانوردان خود به ماه در طول 13 سال یک پایگاه ثابت برای خود در ماه ایجاد کند.

USSR اولین سازمانی بود که توانست روبات کاوشگری با نام Lunakhod را برای بررسی این موضوع بر سطح ماه فرود آورد. و اکنون روس ها در تلاشند تا سال 2015 یک پایگاه در ماه ایجاد کنند. یک کشتی فضایی جدید به نام Kliper برای پروازهای ماه در نظر گرفته شده است و در این شرایط ایستگاه بین المللی نقش مهم و ضروری را ایفا می کند تا بتوان تا سال 2025 هلیوم -3 را به زمین منتقل کرد.

آیا چنین پروژه ای باید به صورت یک مسابقه برای سبقت جویی بین کشور ها ایجاد شود یا با مشارکت آن ها؟جرج بوش رئیس جمهور ایالات متحده در سخنرانی که در سال 2004 در مورد اکتشافات فضایی بیان داشت که سفر به ماه یک مسافرت است نه یک مسابقه. او سایر کشور ها را به همکاری در این سفر دعوت کرد ان هم با یک روحیه همکاری و برادری. خب، روس ها برای پذیرفتن این پیشنهاد تلاش کردند اما مذاکرات آنها با ناسا رضایت دو طرف را در بر نداشت.

در این شرایط مبهم، ذخایر موجود در ماه چگونه باید تقسیم شود؟

معاهده سازمان ملل متحد بیان می کند که مالکیت ماه و تمامی ذخایر آن برای تمامی بشر است. پس باید جستجو برای استفاده از هلیوم-3 به عنوان یک منبع انرژی با همکاری تمامی جوامع بین المللی خاتمه یابد.

منبع: روسیه امروز